My sincere apologies to my EN audience for the Greek language; I had to keep the originality of my thoughts 🙂
Στην ηλικία των 12 και μέχρι τα 16 μου έπαιζα ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του Πανιωνίου, στη Νέα Σμύρνη.
Κάθε βδομάδα, συμμετείχαμε σε αγώνες όπου ο σύλλογος μας πήγαινε με λεωφορείο για τα καθιερωμένα μάτς του πρωταθλήματος.
Όπως συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις, μπορεί να παίζαμε με παιδιά 2, 3 ή και 4 χρόνια μεγαλύτερά μας.
Άντε τώρα να παίζεις δεξί half στα 13 σου και να πρέπει να μαρκάρεις τον αντίπαλο επιθετικό που ήταν 17 – καλή τύχη.
Όχι απλά δεν προλάβαινες να τον μαρκάρεις, παρακάλαγες για να μη σε περάσει από πάνω.
Μια σκηνή που μου έχει μείνει, είναι μια περίοδος όπου με τους συμπαίκτες μου ακούγαμε ένα χιπ-χοπ τραγούδι στα αποδυτήρια πριν τα παιχνίδια.
Σε αυτό το τραγούδι που δυστυχώς μου διαφεύγει ο τίτλος αλλά και ο ερμηνευτής (έχουν περάσει και τόσα χρόνια…), κάπου ανάμεσα στο κουπλέ, ο MC έλεγε:
“Φώναζέ με δεύτερο, αν θες πές με αρχάριο, μα μη ξεχνάς πώς είσαι το χθές κι’ είμαι το αύριο.”
Ο τότε ανερχόμενος ερμηνευτής έστελνε ένα ηχηρό μήνυμα στους “αντιπάλους” του αλλά και στους επικριτές του ότι, ενώ μπορεί ακόμη να μην έχει τις ικανότητες και την εμπειρία να σταθεί απέναντι στους καλύτερους, μιας και τότε ξεκινούσε τα πρώτα του βήματα, η θέλησή του για συνεχή βελτίωση σε συνδυασμό με το πέρας του χρόνου θα τον έφερνε στο προσκήνιο.
Δεν μπορώ να φέρω στη μνήμη μου αν πλέον ανήκει στους καλύτερους, αλλά σίγουρα έχουμε δει στο τραγούδι ότι καθώς “αποχωρούν” οι παλιοί, η νέα γενιά τραγουδιστών είναι αυτή που διασκεδάζει τον κόσμο με τα τραγούδια της.
Η κριτική προς τις νέες γενιές
Πριν συνεχίσω, να διευκρινήσω ότι ανήκω στη γεννιά των Millenials, μιας και περήφανα γεννηθείς τον Νοέμβριο του 1989.
Ώρες-ώρες σκέφτομαι: Και τι δεν έχουμε διαβάσει για τη Gen Z αλλά και τη γενιά που ακολουθεί μετά από αυτήν.
- Δεν γουστάρει να δουλεύει.
- Είναι αντικοινωνική (+ ότι θέλει να δουλεύει remote all the time).
- Δεν είναι σκληραγωγημένη, στρεσάρεται με το παραμικρό.
- Δεν έχει ηθικούς φραγμούς (π.χ. μπορεί να σε αφήσει εσένα και την επιχείρησή σου στα κρύα του λουτρού ανά πάσα ώρα και στιγμή).
Και το ενδιαφέρον είναι ότι όσο πιο πίσω πας στις γενιές, τόσο πιο σκληρή είναι η κριτική για τους νέους που εισέρχονται στην αγορά εργασίας.
Πραγματικά, τι κοινό μπορεί να έχει ένα στέλεχος 60+ με τον 22ρη που τώρα ξεκινάει την πρακτική του σε έναν οργανισμό;
Προσπαθώ να βάλω τον εαυτό μου να σκεφτεί αν αντιμετώπιζα τέτοια κριτική όταν ήμουν εγώ 22-23 και έκανα τα πρώτα μου βήματα στην αγορά εργασίας.
Αν μπορούσα να στοιχηματίσω, θα έβαζα τα λεφτά μου στο “όχι, σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε αυτή η κριτική ή έστω τα αρνητικά vibes”.
Πώς μπορεί να νιώθει λοιπόν αυτή η γενιά όταν διαβάζει αυτού του είδους την κριτική σε άρθρα, στο LinkedIn, στο Facebook;
Για να μην παρεξηγηθώ, έχω βρεθεί και εγώ σε συζητήσεις, όπου, αξιολογώντας πραγματικά παραδείγματα που έχουν συμβεί σε εμένα ή σε φίλους / συναδέλφους, έχω διαπιστώσει μια αρκετά διαφορετική συμπεριφορά της νέας γενιάς από αυτή της δικής μου, ή της προηγούμενης.
Αλλά, το αν αυτή η συμπεριφορά τείνει προς το καλό ή το κακό δεν μπορώ να το πω με σιγουριά.
Συνεχώς αλλάζω γνώμη, καθώς τα δεδομένα αλλάζουν και αλληλεπιδρώ περισσότερο με τις νέες γενιές (εντός ή εκτός εργασίας).
Μα, αυτή η γενιά αύριο θα στελεχώνει της ομάδες μας
Ας υποθέσουμε ότι αρκετοί από εμάς που βρισκόμαστε στην ηλικία των 35-40, σε δέκα με δεκαπέντε χρόνια από τώρα ενδέχεται να στελεχώνουμε καίριες θέσεις σε μεγάλους και σημαντικούς οργανισμούς.
Ένα σημαντικό ποσοστό της ομάδας μας, το middle και lower level management θα ανήκει, ίσως, σε αυτούς που τώρα είναι στην ηλικία των 20-25.
Η Gen Z, λοιπόν, αλλά και η επόμενη που έρχεται, θα στελεχώνει τους σημαντικότερους πυλώνες της ομάδας μας.
Θα έχουν αλλάξει νοοτροπία; θα πόνταρα τα λεφτά μου στο “όχι και τόσο”.
Θα πρέπει εμείς οι υπόλοιποι να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα; θα πόνταρα στο “ναι”, αυτή είναι η πορεία εξέλιξης της κοινωνίας τα τελευταία εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια.
Πώς, λοιπόν, θα συμβιώσουμε με μια γενιά, που αύριο θα είναι οι “άνθρωποί” μας, ενώ ήδη την βάζουμε απέναντι; (σε ορισμένες περιπτώσεις).
Δεν περιμένω απάντηση, αλλά προσωπικά είναι κάτι που με απασχολεί, αν με αξιώσει ο Θεός, η τύχη και τα “πόδια” μου να προχωρήσω και να εξελιχθώ ακόμη περισσότερο στον εργασιακό στοίβο.
(εκτός και αν τα 45-50 μου με βρουν σε ένα όμορφο ορεινό χωρίο να βγάζω το ψωμί μου από τη φύση ή τον τουρισμό, και αυτό καλό ακούγεται).
Το πώς κάνεις inspire θέλει προσοχή…
Κάποτε, στο σχολείο αν δεν ήσουν καλό παιδί ο καθηγητής σε χτυπούσε με τον χάρακα στα χέρια (όταν κάθομαι με τους γονείς μου και τους ρωτάω για το πώς ήταν παλιά, έχουν άπειρες τέτοιες ιστορίες να πουν).
Κάποτε, σε μια Χ διαφημιστική, τα καντίλια και τα εξαπτέρυγα έφευγαν σύννεφο ως ένα μέσο πίεσης στους εργαζομένους για να αποδώσουν.
Κάποτε, ορισμένες επιχειρήσεις λειτουργούσαν με στρατιωτικό καθεστώς. Το αφεντικό ή ο μάνατζερ, ώς άλλος Συνταγματάρχης ή όποια άλλη βαθμίδα θέλεις, δρούσε με το “αποφασίζω και διατάζω” για να ορίσει τις εργασίες των εργαζομένων του.
Για πήγαινε κάν’ τα τώρα σε ένα παιδί 20, 22, 24 χρονών.
Το αν πριν 10, 20 ή 30 χρόνια ένα “στρατιωτικό καθεστώς” πέρναγε σε έναν οργανισμό (ακόμη και αν οι εργαζόμενοι ενθουσιαζόντουσαν από τη δυναμική ή την οργάνωση που αποπνέει ένα τέτοιο καθεστώ), δεν σημαίνει ότι αυτή η πρακτική θα λειτουργεί εφάπαξ ή θα ταιριάξει στις νέες γενιές.
Το πώς θα κάνεις inspire μια ομάδα ή έναν οργανισμό θέλει συνεχές “rework”.
Οι νέες γενιές, λοιπόν, χέστηκαν για το CV σου.
Δεν δίνουν δεκάρα για το τι έχεις καταφέρει στον προηγούμενο οργανισμό που ήσουν.
Δεν τους νοιάζει άν εχεις 2 μεταπτυχιακά και PHD.
Πολύ απλά, δεν τους κάνουν inspire τα “μετάλλια” (για να κάνουμε και έναν παραλληλισμό με το στρατιωτικό καθεστώς).
Έχοντας πιο ανεπτυγμένο το συναισθηματικό IQ και βάζοντας ως προτεραιότητα την ελευθερία τους και το well being τους, οι τρόποι για να τους κάνεις inspire είναι εντελώς διαφορετικοί από αυτοί που μεγαλώσαμε εμείς, η δική μου γενιά και φυσικά οι προηγούμενες.
Προσωπικά, ακόμα ανακαλύπτω τον τρόπο.
Σκέφτομαι, διαβάζω και αλληλεπιδρώ αρκετά με τις πολύ νεότερες γενιές και προσπαθώ να καταλάβω πώς σκέφτονται, τι περιμένουν από εμένα (και τον κάθε εμένα).
Είναι πολύ εύκολο να “στραβοπατήσεις” και να χάσεις ταλέντα τα οποία αύριο/μεθαύριο θα είναι οι συνοδοιπόροι σου στον εργασιακό πρωταθλητισμό.
Τον χρόνο δεν τον νίκησε κανείς, τα στελέχη που είναι τώρα σε καίριες θέσεις κάποια στιγμή θα αφήσουν τη θέση τους στους επόμενους και αντίστοιχα εμείς, καθώς προχωράμε, θα αφήσουμε τη θέση μας σε αυτούς που έρχονται.
Οφείλουμε, λοιπόν, να σεβόμαστε περισσότερο και να βάζουμε χρόνο και προσπάθεια να καταλάβουμε αυτούς που, αύριο, θα βασίζουμε ΚΑΙ τη δική μας επιτυχία πάνω τους.
Υστερόγραφα
- Χρησιμοποίησα αρκετά τον όρο “στρατιωτικό καθεστώς”. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, ίσα ίσα το υπηρέτησα με τη μέγιστη τιμή του Εφέδρου Αξιωματικού για 14 μήνες και θα το ξαναέκανα αν χρειαζόταν.
- Είναι αρκετά απαιτητικό να συνδέσεις διαφορετικές γενιές με διαφορετικό mindset, παραστάσεις και “χαρακτήρα” κάτω από τον ίδιο σκοπό. Θεωρώ ότι όλοι έχουμε την ανάγκη, με κάποιο τρόπο, να ασχοληθούμε με αυτό λαμβάνοντας βοήθεια από experts.
- Ο λαός είναι σοφός, το “εκεί που είσαι ήμουν, και εδώ που είμαι θα ‘ρθεις” είναι άλλη μια σοφή ρήση.
- Κάποια στιγμή, επαγγελματικά, θα είμαστε το “χθες”. Υπό την έννοια ότι νέες γενιές, με διαφορετικές, γνώσεις και δεξιότητες θα στελεχώνουν σημαντικές θέσεις. Δεν μπορούμε να το επηρεάσουμε. Το ζητούμενο είναι να είμαστε κοντά σε αυτούς που θα γίνουν το “αύριο”, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα αφήσουμε πίσω το “έτσι το κάναμε μέχρι τώρα”.